Νέες τεχνικές

ρινοπλαστική - νέες τεχνικές

Οι νέες τεχνικές ρινοπλαστικής αφορούν εξελιγμένες ενδορρινικές τεχνικές συρραφής για τη διαμόρφωση της κορυφής και τη χρήση μικρομοσχευμάτων. Μας επιτρέπουν με ασφάλεια να αλλάξουμε το περίγραμμα της κορυφής δηλαδή το πλάτος, την προβολή και την κλίση της κατά τη διάρκεια της ρινοπλαστικής.

Για πολλά χρόνια με τον όρο ρινοπλαστική εννοούσαμε την καθαρά “μειωτική” χειρουργική επέμβαση που αφαιρούσε πολύ ρινικό οστό και λέπτυνε μάλλον υπερβολικά τα ρουθούνια αφαιρώντας επίσης μεγάλα τμήματα χόνδρου. Έτσι το αποτέλεσμα ήταν αφύσικο, η μύτη με τον καιρό φαινόταν αποστεωμένη, το χαρακτηριστικό οστό της ράχης εξαφανιζόταν και πρόβαλλαν τα ρουθούνια ανασηκωμένα.  Όταν έχει μειωθεί υπερβολικά ο σκελετός της μύτης, μειώνεται ο ζωτικός χώρος της ρινικής αναπνοής. Επίσης τα ρουθούνια είναι τόσο λεπτά και αδύναμα ώστε “πέφτουν” κατά την εισπνοή δημιουργώντας σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα (ανεπάρκεια ρινικής βαλβίδας).

 

Ο ήβος της μύτης δημιουργείται από περίσσεια οστού και χόνδρου. Αυτά αφαιρούνται προσεκτικά και συντηρητικά όσο γίνεται (1-2μμ) πρώτα ο χόνδρος και μετά το οστό ώστε να έρθουν στο ίδιο επίπεδο και να ισιώσει η μύτη. Το οστό μπορεί επίσης να λειανθεί με χρήση ράσπας, κάτι σαν λιμάρισμα.

 

Αφού τα οστά έχουν χαμηλώσει κατά το επιθυμητό ποσό και έχουν λειανθεί γίνονται στα πλάγια τους μικροκατάγματα με οστεοτόμο 2mm ώστε να πλησίασουν και πάλι το ένα με το άλλο και να σχηματίσουν τη νέα ράχη.

 

Το σχήμα της κορυφής ποικίλει καθώς και η κλίση της και η προβολή της (το πόσο απέχει δηλαδή από το πρόσωπο). Όλα αυτά τα προβλήματα πρέπει να μελετηθούν και να επιστρατευτεί η κατάλληλη τεχνική που θα τα διορθώσει. Όλες οι μύτες διορθώνονται ενώ οι νέες τεχνικές μας επιτρέπουν τις μεταβολές σε όλα τα επίπεδα με ελάχιστες μειώσεις του μεγέθους των χόνδρων και επομένως τη διατήρηση ισχυρού σκελετού.

 

Ότι πιο νέο στη σύγχρονη ρινοπλαστική είναι οι τεχνικές συρραφής των κάτω πλαγίων χόνδρων που σχηματίζουν τα ρουθούνια και την κορυφή της μύτης. Αυτοί οι χόνδροι μπορούν είτε να στενέψουν με ειδικά “τσακίσματα” (interdomal) είτε να κοπούν και να γλιστρήσει το ένα τμήμα πάνω στο άλλο (overlay). Στη συνέχεια θα συρραφούν μεταξύ τους (transdomal) ώστε να πετύχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα: Δηλαδή να στενέψει η πλατιά κορυφή, να δοθεί κλίση της μύτης προς τα πάνω, να χαμηλώσει το ύψος των ρουθουνιών και όλα αυτά διατηρώντας σχεδόν το ίδιο μέγεθος χόνδρου επομένως ισχυρή αλλά και φυσική μύτη. Όλα μετατρέπονται με απίστευτη πλαστικότητα οι γωνίες και οι κλίσεις αλλάζουν και οι τεχνικές συρραφής δίνουν και το στίγμα του χειρούργου καθώς απαιτούν ικανότητα, κριτική και φαντασία (δεν είναι ποτέ πανομοιότυπες για κάθε τύπο μύτης) και υπάρχουν πολλές παραλλαγές αυτών αναλόγως του προβλήματος.

 

Σε ορισμένα περιστατικά για να αναδειχθεί μια όμορφη και κομψή κορυφή, απαιτούνται εκτός από τις τεχνικές συρραφής και η τοποθέτηση μοσχευμάτων. Αυτά προέρχονται από χόνδρο του ιδίου ασθενή τον οποίο συνήθως παίρνουμε από το διάφραγμα ή από χόνδρο πτερυγίου αυτιού. Στο χόνδρο αυτό δίνουμε το σχήμα που θέλουμε και μπορεί να είναι σαν δοκάρι ώστε να δώσει μόνιμο ύψος στην κορυφή και να μην πέσει με το χρόνο. Μπορεί να έχει το σχήμα αψίδας. Αυτά καλύπτουν τις ατέλειες και τις ασυμμετρίες , δίνουν γλυκές καμπύλες στην προβολή της μύτης και το προφίλ και έτσι δεν διακρίνονται γωνίες και προεξοχές. Μοσχεύματα ενισχυτικά πάνω στους πλάγιους χόνδρους (overlay), χρειάζονται όταν οι χόνδροι έχουν αφαιρεθεί υπερβολικά από προηγούμενες επεμβάσεις. Επιτυγχάνουν μια αναδόμηση της μύτης και έτσι εξαφανίζονται οι “λακκούβες” , η κακή όψη και παράδοξη σκίαση της μύτης και κυρίως δεν πέφτουν τα ρουθούνια κατά την εισπνοή.

Επιπλέον για τη διεύρυνση της αναπνευστικής οδού μοσχεύματα batten στην περιοχή της ρινικής βαλβίδος είναι σχεδιασμένα για να ανοίξουν σαν ελατήρια την αναπνευστική οδό στο πλάι των ρινικών οστών.
Με εσωτερικές τομές αφαιρούνται συντηρητικά μικρά τμήματα χόνδρου και οστών. Δεν μετακινούνται οι χόνδροι ούτε συρράπτονται μεταξύ τους. Δίνει μικρή αλλαγή στη κλίση και τη στροφή της μύτης
Οι χόνδροι που σχηματίζουν τα ρουθούνια σύρονται έξω από τη μύτη (χωρίς εξωτερική τομή) συρράπτονται μεταξύ τους και με τους απέναντι. Μεγάλη αλλαγή στη στροφή, την προβολή και την κλίση της μύτης